คลังเรื่องเด่น

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพฤหัสบดีที่ ๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๖๕

พ่อ...ผู้มีแต่ให้
คำร้อง : พระครูวิลาศกาญจนธรรม, ดร.
ดนตรี : อ.ธนิศร์ ศรีกลิ่นดี และ อ.พงศ์พิธาน ธวัชชัย
ขับร้อง : ขวัญข้าว ธิดารินทร์

ธรรมใดคำสั่งสอน..............พุทธองค์
พ่อแจ้งจิตจำนงค์..............ทั่วถ้วน
ยอมชีวิตปลิดปลง..............ไป่ฝืน...คำนอ
พ่อสอนสั่งลูกด้วย..............ช่วยชี้...ทางธรรม
น้อมนำธรรมะ..............ทุกวจี
พ่อสอนแต่สิ่งดี..............เลิศหล้า
หวังลูกพิสุทธิ์ศรี..............ตามบาท....พ่อเฮย
เหนื่อยยิ่งใครในหล้า..............ทั่วฟ้า...แดนไตร
สามโลกจักหาใคร..............ไป่มี
พ่อดั่งพระสุริยศรี..............คู่ฟ้า
สว่างหล้าธาตรี............ใครเปรียบ...เทียบฤๅ
นามพ่ออยู่คู่หล้า..........ตราบฟ้า...ดินสลาย
ร่มโพธิ์แก้วเพริศแพร้ว..............แดนไตร
พ่อลาลับดับไป..............แต่ชื่อ
ดวงจิตสว่างใส..............บริสุทธิ์...ยิ่งเฮย
นำพ่อสู่เมืองแก้ว..............สุขล้ำ...นฤพาน
สามโลกจักหาใคร..............ไป่มี
พ่อดั่งพระสุริยศรี..............คู่ฟ้า
สว่างหล้าธาตรี............ใครเปรียบ...เทียบฤๅ
นามพ่ออยู่คู่หล้า..........ตราบฟ้า...ดินสลาย...

พระอาจารย์เล่าว่า "สมัยเป็นฆราวาส ถึงเวลาไปทำบุญวัดไหน หรือว่าไปเช่าวัตถุมงคลวัดไหน ถือว่าวันนั้นเป็นวันดีที่เราได้อัญเชิญพระเข้าบ้าน เอาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นมงคลเข้าบ้าน พอมาเป็นพระ ถึงเวลาจัดงาน พระสงฆ์ที่ท่านมาเองโดยที่อาตมาไม่ได้นิมนต์ ปกติแล้วท่านจะเป็นส่วนเกิน แต่อาตมาถือว่าท่านมาเป็นเนื้อนาบุญให้ ก็ให้การต้อนรับขับสู้ ถึงเวลาก็ถวายปัจจัยไทยธรรมเท่ากับพระที่เรานิมนต์มานั่นแหละ ฉะนั้น...อาจจะเป็นเพราะว่าทำลักษณะอย่างนี้มา ทั้งตอนที่เป็นฆราวาสแล้วก็เป็นพระ ด้วยความรู้สึกว่าสิ่งดี ๆ ทั้งหลายจะได้เกิดขึ้นกับเรา

ตรงนี้เป็นกำลังใจที่เขาเรียกว่ามโนมยา คือ สำเร็จด้วยใจ เพราะว่าเรานึกถึงแต่ในเรื่องที่ดี พอถึงเวลาสิ่งที่ตอบสนองมาก็เป็นแต่เรื่องที่ดี ๆ ทั้งนั้น อย่างเช่นว่าถ้าวันนี้อาตมาบูชายันต์เกราะเพชรไป ก็กลับบ้านด้วยความปลื้มใจว่า เราได้อัญเชิญสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่มีบารมีพระเข้าบ้าน ให้ท่านช่วยปกปักรักษาคุ้มครองตัวเราและคนที่เรารัก เป็นต้น วางกำลังใจให้เป็น วางกำลังใจให้ถูก เรื่องดี ๆ จะได้เกิดกับเราทุกวัน"
.....................................
พระครูวิลาศกาญจนธรรม, ดร. วัดท่าขนุน...

.
"นิมิตพระอาจารย์มั่น"

" .. หลังจากได้อยู่ร่วมกับท่านพระอาจารย์มั่นเป็นเวลา ๓ ปี ๔ แล้ง แล้วผ่านฤดูแล้งปี .. ๘๖ ท่านพระอาจารย์มั่น "ท่านปรารภจะไปจำพรรษาที่เสนาสนะป่าบ้านนามน" เราเห็นว่าท่านมีลูกศิษย์ลูกหามาก ขึ้นแล้ว "ท่านอาจารย์มหาบัวก็เป็นที่ตายใจ" ท่านเก่งฉลาด เป็นที่ตายใจ

ในเรื่องเกี่ยวกับท่านพระอาจารย์มั่นได้เป็นอย่างดีเยี่ยม "เรื่องข้อวัตรปฏิบัติที่เราเคยทำมาเป็นเวลานานสมควรกับท่านอาจารย์มหา" เพราะ "ท่านมีวิชาความรู้กล้าสู้หน้าไม่อายใคร" และจะเป็นประโยชน์อันยิ่งใหญ่แก่หมู่คณะต่อไปในอนาคต "เหมือนดั่งนิมิตที่ท่านพระอาจารย์มั่นทำนายไว้ที่ดอยคำ" บ้านแม่ปัง อำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่ว่า ..

"ท่านองค์นี้ ลักษณะเหมือนท่านเจี๊ยะ แต่มีใช่ท่านเจี๊ยะ จะทำประโยชน์ให้หมู่คณะ ท่านนิมิตเห็นพระหนุ่ม ๒ รูป นั่งช้าง ๒ เชือก ติดตามท่านซึ่ง นั่งสง่างามบนช้างตัวขาวปลอดจ่าโขลงเป็นช้างใหญ่ พระหนุ่มสองรูปนี้จะสำเร็จ ก่อนและหลังท่านนิพพานไม่นานนักและจะทำประโยชน์ใหญ่ให้พระศาสนา"

เมื่อเราเห็นท่านอาจารย์มหาบัวเข้ามา "ก็ตรงตามลักษณะที่ท่านท่านายไว้ ก็เบาใจเป็นที่ยิ่ง" ถึงได้กับอุทานภายในใจว่า .....

เเสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพุธที่ ๒๓ พฤศจิกายน ๒๕๖๕

เมื่อทรงสมาธิในระดับนี้ได้แล้ว ถ้าเราเพิ่มปัญญาเข้าไปเพียงเล็กน้อยว่า ตัวเราเป็นโลกิยบุคคล ทรงแค่ระดับปฐมฌาน ยังมีความสุขความเยือกเย็นใจได้ขนาดนี้ แล้วบุคคลที่ทรงฌานที่ ๒ จะมีความสุขขนาดไหน ? เพราะว่าหนักแน่นมั่นคงกว่ามาก บุคคลที่ทรงฌานที่ ๓ จะมีความสุขขนาดไหน ? บุคคลที่ทรงฌานที่ ๔ จะมีความสุขขนาดไหน ?

แล้วบุคคลที่สามารถทรงฌานที่ ๕ ที่ ๖ ที่ ๗ ที่ ๘ ซึ่งเป็นอรูปฌานได้ จะมีความสุขขนาดไหน ? เพราว่าความมั่นคงยิ่งมีมากขึ้นไปเรื่อย ๆ ตามระดับ อำนาจแค่โลกิยสมาธิขั้นต้นยังยิ่งใหญ่ขนาดสามารถประหัตประหารกิเลสให้สงบนิ่งลงได้ชั่วคราว เรายังมีความสุขขนาดนี้ แล้วพระโสดาบันจะมีความสุขขนาดไหน ?

อรรถกถาจารย์กล่าวว่า พระโสดาบันนั้นมีความสุขยิ่งกว่าพระเจ้าจักรพรรดิที่เกิดมาแล้วไม่ต้องหวาดระแวงอะไร เพราะว่าในโลกไม่มีใครเป็นศัตรูกับพระองค์ท่าน ความสุขระดับนั้นของพระเจ้าจักรพรรดิ ไม่ได้เศษ ๑ ส่วน ๑๖ ของพระโสดาบัน แล้วพระสกทาคามีที่แค่เวียนว่ายตายเกิดชาติเดียวจะมีความสุขขนาดไหน ? เห็นทางหลุดพ้นอยู่ตรงหน้าแล้ว

พระอนาคามีที่ไม่ต้องลงมาเกิดให้ทุกข์...

.
"ความสำคัญของสติและกรรม"

" .. "จงเห็นความสำคัญที่สุดของสติ" พยายามมีสติไว้ให้เสมอ คือพยายามอย่าให้ขาดสติ "อะไรเกิดขึ้นได้จะได้ไม่ยอมเป็นผู้แพ้กรรม" จะรู้ถูกรู้ผิด รู้ดีรู้ชั่ว รู้ผิดรู้ชอบ "อะไรจะพาไปถูกก็รู้ อะไรจะพาไปผิดก็รู้" อะไรจะพาไปดีก็รู้ อะไรจะพาไปชั่วก็รู้

"ความมีสติรู้เช่นนี้สำคัญนัก" ให้มีสติจริง ให้รู้จริง "จะไม่ตกอยู่ใต้บังคับบัญชาที่เลวร้ายรุนแรงของกรรม" กรรมที่ทุกคนได้ทำไว้มากมายด้วยกันทั้งนั้น เพราะเป็นสิ่งที่สั่งสมมานับพบนับชาติไม่ถ้วน

"อกุศลกรรมคือกรรมไม่ดี" ตามทันเมื่อไรก็เมื่อนั้นแหละ "ที่จะบังคับบัญชาผู้ที่ได้ทำกรรมไม่ดีไว้ ให้ทำบาปทำชั่วต่าง ๆ นานา" อันจะฉุดกระชากลากถูไปสู่ห้วงเหวแห่งความชั่วร้าย ที่จะให้โทษทุกข์รุนแรงทั้งสิ้น .. "
"แสงส่องใจ" ส.ค.ส. ๒๕๔๙
สมด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวร

http://www.dhammajak.net/board/viewtopic.php?t=10712

ทำใจให้เหมือนบ่อน้ำลึก เปลือกนอกของเราเหมือนกับน้ำปากบ่อ กระเพื่อมไปตามแรงลมแรงอะไรต่าง ๆ แต่ว่าก้นบ่อให้นิ่งอยู่เสมอ ถ้าทำได้อย่างนั้นแล้วจะสบาย

สังเกตดูสิท่านที่ทำได้ ไม่ว่าอยู่ในอิริยาบถไหน ท่านจะมีสติอยู่เสมอ ไม่ว่าเรื่องอะไรเข้ามา ท่านจะสามารถแยกแยะออกได้อย่างสะดวกและง่าย ในเมื่อนิ่งก็สามารถสะท้อนได้อย่างแจ่มชัด เหมือนกับน้ำจริง ๆ
...................................
พระครูวิลาศกาญจนธรรม, ดร. วัดท่าขนุน
www.watthakhanun.com

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันอังคารที่ ๒๒ พฤศจิกายน ๒๕๖๕

เด็กวัยรุ่น เมื่อไร ๆ ก็คือวัยรุ่น ค่อนข้างจะอิสระและกบฏต่อครอบครัวเป็นเรื่องธรรมดา อันนี้ต้องบอกว่าเป็นสัญชาตญาณที่ฝังอยู่ในสายเลือด พอถึงเวลาแล้วต้องแตกครอบครัวออกไป เพื่อเป็นการกระจายสายพันธุ์ของตนเอง ในเมื่อเป็นสัญชาตญาณ พอถึงเวลา พ่อแม่กับลูกก็จะกัดกันตลอด เพียงแต่ว่าคนเราพอถึงระดับหนึ่งจะมีพัฒนาการ รู้ดีรู้ชั่ว รู้ผิดรู้ถูก ก็ปรับได้ แต่บรรดาสัตว์ต่าง ๆ เขาปรับตรงนี้ไม่ได้ พอวัยรุ่นปุ๊บ แม่ก็ไล่กัดให้ไปหากินเอง

จริง ๆ แล้วเป็นเรื่องที่เราต้องชี้แจงให้เขาทราบ เพราะว่าเด็กวัยรุ่นมักจะคิดว่าตัวเองโตแล้ว แต่พ่อแม่ยังเห็นเขาเป็นเด็กอยู่ เราต้องชี้แจงให้เขาทราบว่าผู้ใหญ่คืออะไร ผู้ใหญ่คือบุคคลที่สามารถยืนหยัดด้วยตนเองได้ ทำงานหาเงินเลี้ยงตัวเองได้ มีปัญหาเกิดขึ้นต้องแก้ไขด้วยตนเองได้

ถ้าอะไรเกิดขึ้นแล้วคิดถึงพ่อถึงแม่ไว้ก่อน รู้ไว้เลยว่ายังไม่โต เพราะฉะนั้น..ตัวใหญ่แค่ไหนก็ยังไม่โต ก็ยังต้องเป็นเด็กต่อไป ยกเว้นว่าเราสามารถทำอะไรด้วยตนเอง ยืนหยัดด้วยตนเอง มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นสามารถแก้ไขด้วยตนเอง ทำมาหากินด้วยตนเองไม่ต้องพึ่งใคร พ่อแม่ตายลงไปเดี๋ยวนั้น เราอยู่ได้...

.
"เรียกว่า เป็นภิกษุแท้"

" .. เมื่อบุคคลปลงผม หนวด เคราออกหมด แล้วและได้ครองผ้ากาสาวพัสตร์เรียบร้อยแล้ว "ก็นับว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งความเป็นภิกษุได้" แต่ยังเป็นได้ เพียงแต่ภายนอกเท่านั้น "ต่อเมื่อเขาสามารถปลงสิ่ง ที่รกรุงรังทางใจ อันได้แก่อารมณ์ตกต่ำทางใจได้แล้ว" ก็ชื่อว่าเป็นภิกษุในภายในได้

ศีรษะที่ปลงผมหมดแล้ว สัตว์เลื้อยคลานเล็กน้อย เช่น เหา ย่อมอาศัยอยู่ไม่ได้ฉันใด "จิตที่พ้นจากอารมณ์ ขาดจากการปรุงแต่งแล้ว ทุกข์ก็อาศัยอยู่ไม่ได้ฉันนั้น" ผู้มีปกติเป็นอยู่อย่างนี้ควร "เรียกเอาว่า เป็นภิกษุแท้" .. "

"หลวงปู่ฝากไว้"
หลวงปู่ดูลย์ อตุโล

วิธีอธิษฐานกับหลวงปู่ดู่ให้เกิดประโยชน์

#หลวงตาม้า #คาถาพระมหาจักรพรรดิ #หลวงตาม้าบรรยายธรรม #หลวงตาม้า #สวดจักรพรรดิ #จักรพรรดิ #หลวงปู่ดู่ #หลวงปู่ดู่พรหมปัญโญ #ฟังธรรม #สอนสมาธิ #สวดมนต์ #ธรรมหลวงตา #สวดมนต์ #คาถาจักรพรรดิ #สวดคาถาจักรพรรดิ #หลวงตาม้าบรรยายธรรมล่าสุด #หลวงตาม้าล่าสุด #หลวงตาม้าบรรยายธรรม #คาถามหาจักรพรรดิ108จบ #วัดพุทธพรหมปัญโญ

ธรรมบรรยายวิชากรรมฐาน (ปริญญาโท) สำหรับนิสิตบัณฑิตศึกษาระดับปริญญาโท
วันจันทร์ที่ ๒๑ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๖๕ เวลา ๑๕.๐๐ น.

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, ดร. เจ้าอาวาสวัดท่าขนุน
เจ้าสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดกาญจนบุรีแห่งที่ ๒๓ (วัดท่าขนุน)
กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิฝ่ายเผยแผ่พระพุทธศาสนาจังหวัดกาญจนบุรี
พระวิปัสสนาจารย์ประจำกองวิปัสสนาธุระแห่งประเทศไทย
คณะกรรมการบริหารกองวิปัสสนาธุระแห่งประเทศไทย
บรรยายวิชากรรมฐานแก่นิสิตบัณฑิตศึกษา (ระดับปริญญาโท) สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ รุ่นที่ ๑๕ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
ณ ศาลา ๑๐๐ ปีหลวงปู่สาย วัดท่าขนุน หมู่ที่ ๑ ตำบลท่าขนุน อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันจันทร์ที่ ๒๑ พฤศจิกายน ๒๕๖๕

.
"ความทุกข์ของดวงจิต"

" .. บัดนี้ "อยากเห็นความทุกข์ของดวงจิต" ในเมื่อดวงจิตนี้ ได้รับความกระทบกระทั่งจากเรื่องภายนอกบ้าง กระทบกระทั่งจากร่างกายอันเป็นส่วนภายในนี้บ้าง "เมื่อจิตไม่รู้เท่าทัน มันก็จะหวั่นไหว" เสียใจบ้าง เศร้าบ้างโกรธบ้าง ขุ่นเคืองบ้าง

ถ้าว่าเป็นเช่นนี้ "ก็รู้ตัวได้เลยว่า จิตนี้เป็นทุกข์" ถ้าจิตเป็นอยู่อย่างนี้นะ มีแต่ทุกข์ มีแต่หวั่นไหว "หาความสงบไม่ได้เลย" จิตที่ยึดมั่นถือมั่นในอำนาจของกิเลสมีแต่ทุกข์

พูดง่าย ๆ "ถ้าจิตปล่อยวางกิเลสได้มีแต่สุข" เพราะว่า เมื่อจิตมันปล่อยวางกิเลสลงไปแล้วมันสงบ มันเย็น "ปล่อยวางความโกรธลงได้ ใจมันก็เย็นสบาย เวลามันโกรธอยู่นั่น ร้อนเหมือนไฟ"

ถ้าจิตปล่อยวางความหลงความไม่รู้ ความสงสัย ลังเลต่าง ๆ พวกนี้ "เมื่อจิตปล่อยวางลงไปแล้ว มันรู้ขึ้นมาแล้ว มันก็เย็นสบาย" .. "

"ธรรมโอวาทหลวงปู่เหรียญ"
หลวงปู่เหรียญ วรลาโภ

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันอาทิตย์ที่ ๒๐ พฤศจิกายน ๒๕๖๕

.
"ให้ทำประโยชน์ของตนเสียก่อน"

" .. พากันทำภาวนาไป วันหนึ่ง ๆ อย่าให้ขาด อย่าให้มันเสียเวลาไป "ภาวนาไป" ชั่วโมงหรือยี่สิบ สามสิบนาที อย่าให้มันขาด "อาศัยอบรมจิตใจของตน ทำมันไป" ขัดเกลาใจของตน ใจมันมีโลภะ โทสะ โมหะเข้าครอบคลุม ใจจึงเศร้าหมอง

"ธรรมชาติจิตเดิมแท้นั้น เป็นธรรมชาติผ่องใส ปภสฺสรมิตํ ภิกฺขเว จิตฺตํ ตญฺจโข อาคนฺตุเกหิ อุปฺกิเลเสหิ อุปฺกกิลิฏฺฐํ" ธรรมชาติจิตเดิมเป็นของเลื่อมประภัสสร เป็นของใสสะอาด แต่มันอาศัยอาคันตุกะกิเลสเข้าครอบงำย่ำยี ทำให้จิตเศร้าหมองขุ่นมัวไป

เพราะฉะนั้น "ให้พากันทำ อย่าประมาท อย่าให้มันเสียชาติ" อย่าให้มันโศกเศร้าเป็นทุกข์ "มนุสฺสปฏิลาโภ ความได้เกิดเป็นมนุษย์เป็นลาภอันประเสริฐ" ให้พากันทำ อย่าให้มันเสียไป "วันคืนเดือนปีล่วงไป ๆ อย่าให้มันล่วงไปเปล่า" ประโยชน์ภายนอกก็ทำ "ประโยชน์ของตนนั่นแหละมันสำคัญ" พระพุทธเจ้าว่า "ให้ทำประโยชน์ของตนเสียก่อน" แล้วจึงค่อยทำประโยชน์อื่น .. "
"อนาลโยวาท" (หลวงปู่ขาว อนาลโย)
จัดพิมพ์โดย นพ.อวย – ม.ร.ว.ส่งศรี เกตุสิงห์
๑๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๗

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันเสาร์ที่ ๑๙ พฤศจิกายน ๒๕๖๕

วันนี้ตรงกับวันศุกร์ที่ ๑๘ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๖๕ กระผม/อาตมภาพมีภารกิจในการเข้าอบรมตามโครงการ Upskill การสอนวิชาทางพระพุทธศาสนา ซึ่งมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยดำเนินการ ดังที่ได้กล่าวเอาไว้ว่า "ทุกครั้งที่เข้า ก็ต้องมีประเด็นให้พูดถึงเสมอ"

เหตุที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะว่าบางวิชาอย่างเช่นพระอภิธรรมปิฎก บุคคลที่เรียนแต่วิชาการนั้น โอกาสที่จะตีความให้ถูกต้อง ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์ย่อมเป็นไปไม่ได้ ต้องเป็นบุคคลที่ผ่านการปฏิบัติมาอย่างโชกโชนเท่านั้น จึงจะสามารถตีความได้ถูกต้อง และระดับการตีความนั้นก็ยังขึ้นอยู่กับความสามารถของแต่ละท่าน ว่าท่านปฏิบัติไปถึงระดับไหน ยิ่งปฏิบัติในระดับสูงมาก ก็ตีความได้ลึกซึ้งมาก ปฏิบัติได้น้อยก็ตีความได้น้อย

ในวันนี้ผู้บรรยายได้อธิบายถึงนิมิต ๓ คือ บริกรรมนิมิต อุคคหนิมิตและปฏิภาคนิมิต โดยที่ท่านใช้คำว่า ปฏิภาคนิมิตนั้นเป็นอุปจารสมาธิ เป็นภาพติดตาเหมือนกับรูปถ่าย ตรงจุดนี้ กระผม/อาตมภาพอยากที่จะแสดงความเห็นเพื่อแลกเปลี่ยนในฐานะผู้ปฏิบัติในกสิณมาก่อน แต่ว่าทางเจ้าหน้าที่ไมได้เปิดไมค์ฯ ให้ ไม่สามารถที่จะแสดงความเห็นในระหว่างนั้นได้...

.
"ภาวนาค้นหาจิต"

" .. ฉะนั้น "พระพุทธเจ้าจึงสอนให้ค้นหาจิต" คือ "ภาวนาพุทโธ" เอาจิตมารวมอยู่ในพุทโธอันเดียว จึงจะเห็นจิต "การค้นหาจิตเราจะต้องทำภาวนาพุทโธ" ทำให้จิตรวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวจึงจะเห็นจิตของตน

เมื่อเราค้นหาจิตเห็นจิตแล้ว และเห็นว่านี่คือต้นตอของจิต ของสิ่งทั้งปวงที่มี อยู่ในโลกนี้ "จิตที่มากหลายอย่างนั้น มันออกไปจากจิตอันเดียวนี้" เมื่อจิตอยู่นึ่งกับพุทโธอันเดียว สรรพกิเลสทั้งหลายก็ไม่มี "แล้วจงใช้สติประคองจิตอันนั้นให้นิ่่งอยู่กับพุทโธอันเดียวเสียก่อน" อย่าให้ส่งส่ายไปมาทุกอิริยาบถทั้งสี่

ทำให้ชำนิชำนาญคล่องแคลว "จนเราจะให้อยู่ก็ได้ หรือเราจะให้คิดค้นพิจารณาในธรรมต่าง ๆ ก็ได้" หรือคิดค้นธรรมต่าง ๆ แล้ว "จะให้มานิ่งอยู่กับใจก็ได้" เมื่อเข้าถึงใจแล้วพุทโธไม่ต้องบริกรรมก็ได้ .. "

"ฝึกหัดสมาธิโดยบริกรรมพุทโธ"
หลวงปู่เทสก์ เทสรังสี

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันศุกร์ที่ ๑๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๕

"... ศีลทาน เราจะทำไม่ได้เสมอไปเป็นนิจ แต่ทำไว้บ่อยๆ ก็ยังดี บุญกุศลจะช่วยได้บ้าง

ถ้าเราทำห่างนักก็จะช่วยอะไรเราไม่ได้ เขาว่า บุญทานนั้นทำไปทำมา
คนทำบุญก็ต้องตาย ไม่ทำก็ตาย ตายด้วยกันก็จริงอยู่ดอก แต่ตายผิดกัน

คนทำบาปนั้น ตายไปกับผีกับเปรต ตายตามป่าตามดง ตามถนนหนทาง
แต่คนทำบุญนั้น ตายไปในกองบุญกองกุศล ตายสบายแล้วไปเกิดก็สบายอีก
ไม่ต้องไปเกิดในที่ทุกข์ยาก เหมือนคนทำบาป ..."

โอวาทธรรม พระสุทธิธรรมรังสีคัมภีรเมธาจารย์
(ท่านพ่อลี ธมฺมธโร)
Credit: ขอขอบพระคุณที่มาจาก Facebook พระอรหันต์ สายหลวงปู่มั่น

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพฤหัสบดีที่ ๑๗ พฤศจิกายน ๒๕๖๕

ถาม : เมื่อเรารู้สึกว่าการที่เรามีชีวิต เรามีขันธ์ห้า แล้วเราทุกข์มาก ทุกข์ตลอดเวลา เราควรวางกำลังใจอย่างไร?
ตอบ : ก็ต้องรู้สึกว่าเราไม่มีชีวิต เพราะคำถามเขาบอกว่ารู้สึกว่ามีชีวิต แค่เรารู้สึกว่าไม่มีชีวิตก็หายทุกข์แล้ว

รู้ว่าทุกข์ก็อย่าไปแบกเอาไว้ เมื่อเห็นว่าทุกข์ ขึ้นชื่อว่าการเกิดมาทุกข์เช่นนี้เราไม่ต้องการอีกแล้ว ก็ให้ตั้งหน้าตั้งตาปฏิบัติทุกอย่างเพื่อความพ้นทุกข์ คือปฏิบัติใน ศีล สมาธิ ปัญญา

ถาม : จริง ๆ เวลาเราทุกข์ก็ไม่อยากแบกหรอกครับ แต่ทุกข์เกาะอยู่กับเรา จะทำอย่างไรครับ ?
ตอบ : เมื่อคืนกล่าวไปแล้วว่า จริง ๆ ตัวเราไปปรุงแต่งเองต่างหาก ถ้าสักแต่เห็นว่าทุกข์เฉย ๆ ทุกข์มีอยู่อย่างนั้นแหละ แต่คราวนี้ว่าเราไปแบกว่าทุกข์เป็นของเราก็กลุ้มตายชักเลย
.....................................
พระครูวิลาศกาญจนธรรม, ดร. วัดท่าขนุน
www.watthakhanun.com

ต้องเตรียมตั้งแต่ต้น ไม่ใช่มาเตรียมตอนแก่: คำสอน "หลวงพ่อจรัญ ฐิตธมฺโม"

อาตมาไปพบสามีภรรยาคู่หนึ่งเป็นคนยากจนมาก อยู่ที่อำเภอน้ำหนาว อาชีพปลูกกะหล่ำปลีขาย ทางราชการเขาให้เดือนละ 200 บาท เพราะยากจนมาก ตาแก่อายุ 82 ปี ภรรยาอายุ 76 ปี อยู่กันสองคนตายาย ตาก็มองไม่เห็น ตอนนั้นอาตมาจะไปสร้างส้วมให้คณะสงฆ์ เขารีบวิ่งมาหา อาตมาก็จะรีบไปขอนแก่น อาตมาก็ "เห็นหนอ" ออกมาชัดเลย เดี๋ยวจะต้องให้เงิน 1,000 บาท เขาเล่าให้ฟังเป็นกฎแห่งกรรม

เขาเล่าว่ามีลูก 7 คน อยู่ที่กรุงเทพฯ ได้เงินเดือนเป็นหมื่น เงินเดือนมากๆ ทุกคน แต่เหตุใดหนอไม่เคยกลับไปช่วยพ่อแม่เลย ไม่เคยไปให้พ่อแม่แม้แต่สตางค์แดงเดียว เพราะเหตุใด เราจะมาเตรียมตอนแก่ได้ไหม ประวัติศาสตร์ต้องบันทึกไว้ให้ได้ มันเป็นกฎแห่งกรรม อย่าไปโทษลูก เพราะตาแก่ยายแก่ไม่ได้เตรียมไว้ก่อน ในข้อที่ว่า รักลูกคิดปลูกฝัง ให้ลูกตั้งตนฝึกรีบศึกษา ตาแก่ยายแก่ไม่ได้เตรียมตรงนั้นเลย ลูกต้องไปหากินเอง ต้องไปเรียนหนังสือเองทั้ง 7 คน เป็นกฎแห่งกรรมของตาแก่เอง
เขาบอกว่าผมอยู่มาร้อยเอ็ดเจ็ดหัวเมือง พ่อแม่เกิดในตระกูลยาจกหาเช้ากินค่ำ ผมเป็นลูกจ้างเขา...

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพุธที่ ๑๖ พฤศจิกายน ๒๕๖๕

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันอังคารที่ ๑๕ พฤศจิกายน ๒๕๖๕

อย่าลืมว่ามโนมยิทธิสำหรับพวกเราก็คือโลกียอภิญญา ถ้าเรารวบรวมความมั่นใจได้เมื่อไรก็ได้เมื่อนั้น ก็จะได้ตอนนั้น ก็จะได้เดี๋ยวนั้น แต่ในขณะเดียวกันถ้าศีลบกพร่องเมื่อไรก็จะเสื่อม ก็จะคลายตัวไป เรามั่นใจใหม่เมื่อไรก็ได้อีกเมื่อนั้น

เรื่องของอภิญญาโลกีย์ก็เป็นอย่างนี้ ถามว่าในเมื่อเป็นอภิญญาโลกีย์ ทำไมถึงไปนิพพานได้ เพราะว่าตอนช่วงนั้นครูฝึกจะสอนให้เราตัดกิเลสให้วางกำลังใจเราเทียบเคียงพระโสดาบัน พระโสดาบันแปลว่า ผู้เข้าถึงกระแสพระนิพพาน เราก็เลยไปนิพพานได้ แต่ของเราไปได้แค่ชั่วคราวถึงเวลาเขาไล่กลับ เขาไม่ให้อยู่หรอก

เพราะฉะนั้น..ทำเอาไว้เถอะ เพราะถ้าหากว่าเราทำมโนมยิทธิได้แล้วให้เกาะพระนิพพานโดยตรง ให้เกาะพระพุทธเจ้าบนนิพพานโดยตรง อันนั้นเป็นวิธีตัดกิเลสโดยอัตโนมัติที่สุด รู้สึกว่าจะโกรธใครวิ่งเข้าไปกราบพระบนนิพพาน รู้สึกว่าราคะเกิดก็วิ่งไปกราบพระบนนิพพาน ถ้าหากว่าราคะ โลภะ โทสะ โมหะ ขึ้นอยู่กับตัวของเรานี้ไม่มีจิตไปปรุงแต่ง กิเลสเจริญงอกงามไม่ได้ ก็จะเฉาตายไปในเวลาอันรวดเร็วไม่เกินนาที สองนาที ถ้าเราทำอย่างนี้บ่อย ๆ จะเป็นการตัดกิเลสอัตโนมัติ ถ้าเคยชินจะเป็นพระอรหันต์ไปเลย...

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันจันทร์ที่ ๑๔ พฤศจิกายน ๒๕๖๕

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันอาทิตย์ที่ ๑๓ พฤศจิกายน ๒๕๖๕